Pasando la ponte vi lo verde, vi los montes y les vaques,
vi’l cielu rescamplando fronte a fayes so les mares,
ya no alto los picos, de blancu’l teitu les cabanes.

Nel aniciu del mio viaxe camentaba ya emociones,
sicasí empapizóme, golifando les praderes,
alcontrar nel alma nidiu unes campanes.

Nun ye’l aire d’avientu, nin les moces toes galanes,
nin lo cimero los montes tres les muries de les cases.
Ye sentir que tas nel ḷḷar po’l que lloñe naguabes.

Ye alzar los güeyos, caíndote les ḷḷágrimes,
pa ver, tres la borrina, orbayando nes montañes;
de magar que seliquín notes un ensame nes entrañes.

No cabero la mio vida, cuandu l’álitu me falte;
nel ḷḷugar onde fui guaḥe, al otru llau de la ponte,
ye onde suaño morrer y que m’entarren;
devolve-y ente’l morgazu, a la mio tierra, la mio carne.

Compártilu